Dienstag, 6. März 2018

"Sin Geld"


Ein plattdeutsche Kurzgeschichte von O. Wobbe

Dor was mal ees up Rügen in `n grotes Kirchdörp en Kräuger. Hei künn mit sinen Kollegen, den annern Kräugern in `t Dörp, nich up een Stück pläugen, as `n so seggen deit, un wur hei em en Schäw rieten künn, dor det hei dat.
Nu seet hei ees in sin Gaststuw, don keem dor en jungen Minschen in dei Döör tau stahn. "Gau´n Dag!" säd hei, "kann ick hier för min Geld un gaude Würd´ wohl wat Gauds tau äten un tau drinken kriegen?"
"Dat´ s gewiß", säd de Kräuger, "set di man dal". Na, nu leet de Frömde denn gehürig updischen, un ´ne gaude Buddel Wien dürft för sin Geld uck nich fählen, un will dat hei ümmerlos von sin Geld schnacken ded, bröcht de Kräuger en Buddel von de best Surt ut ´n Keller.
 Sei klöhnten nu von dit un dat un sös noch wat, un de junge Mann vertellt, hei wir en Studenten ut Gripswold un har sick dat schöne Rügenland tau Faut ankäken un wull hüt noch öwer Glewitz un Stahlbrod´up Gripswold tau.
"Je", säd hei, "lang uphollen kann ´ck mi nich mihr. Denn will ick man bitahlen. Hier is min Geld!" 
Hei läd en Gröschen up `n Disch un langt nah Hot un Handstock.
"Hähähä!" lacht de Kräuger, "Du büst en lütten spaßigen Kierl, äwert hier kamen noch vier Mark sösteihn Penning tau, min Jung!"
"Wurso?" säd de Student, "ick heww doch utdrücklich vörher fragt, ob ick gaud Drög un Natt för min Geld un gaude Würd´ kriegen künn, un dat hest du mi tauseggt, un hier is min Geld un gaude Würd´ hest du uck naug von mi krägen, un nu sünd wi quitt!"
Na dit was jo nu den Kräuger absolut nich mit, un hei wull gewaltig losbösten, äwerst mit ees füng hei an tau grienen un frög:
"Heest Du nu gor keen Geld nich mihr?"
"Nee," säd de anner, "is all´all´all´."
"Na dann paß nu ees up! Dei Zech´will ick as bitahlt anseihn, un hier hast Du noch fiefuntwintig Pennig, nu gah tau minen Kollegen, de annern Kräuger, un mak dat dor jüst so!"
De Student stökt dat Geld in dei Tasch, güng an dei Döör un säd:
"Bi dinen Kollegen, Kräuger, bün ´ck all west, un jüst dei hett mi tau di schickt!" un denn was hei buten.